هنا في مركز المدينة وفي محطة الشرطة بالذات, مُعتقل فريد من نوعه

يقوم فيه رجال الشاباك بالتحقيق مع المشتبه بهم وتعذيب الذين قد يكونوا اقترفوا ذنباً أو لم يقترفوه, ولم تُثبت تهمتهم بعد.

 

قبل سنوات عديدة ساد الاعتقاد أن الألم والإهانات تؤدي بالمذنبين إلى الاعتراف بذنبهم وبذنب غيرهم فيما لو وُعِدوا بأن يتوقف تعذيبهم.

 

دلّت أبحاثٌ عملية, أُجريت على مدى سنين طويلة في العديد من الدول, أن العديد من غير المذنبين, أي الأبرياء, يميلون الى تجريم أنفسهم وغيرهم من الأبرياء شريطة أن يتوقف الألم أو مقابل كأس ماءٍ وبضع ساعاتٍ من النوم والهدوء.

وهناك أيضاً من يقومون بتجريم أنفسهم لكي يتخلّصوا من القيود التي تضغط على أياديهم

ولكي يتحرروا من ربط أذرعهم الى الوراء في وضعيّةٍ مؤلمة.

بينما اتضح بالمقابل أن المذنبين حقاً, ممن لا يندمون على أفعالهم, يستطيعون المقاومة وعدم الاعتراف وعدم الإفصاح عن أسماء غيرهم في سياق التحقيق.

 

هناك من يتعامل مع التعذيب على أنه "وسيلة من وسائل التحقيق" أو "ممارسة الضغط على المشتبه به", "لتفادي العمليات التفجيرية" أو "حل الجرائم المعقدة".

إلاّ أن التعذيب هو طريقة تحقيق ناجحة فقط للتوصل الى "كبش فداء" يمكن إلقاء الذنب عليه فيما لو كان مذنباً أم لا.

 

التعذيب جريمةٌ لا تقل عن الجرائم التي يُراد به منعها.

التعذيب لا يحمينا, بل يشكل تهديداً لنا

لأنه يمكن لأي شخص منا أن يجد نفسه يوماً ما متهماً مظلوماً ومعرّضاً للتعذيب.

فمعروف أن العادات السيئة سرعان ما تتفشّى في المجتمع.

 

هنا في محطة الشرطة في "بيتاح تكفا", يسببون الألم للناس لكي يضطرّونهم الى إلحاق الضرر بأنفسهم وبالآخرين في لحظة ضعف وانكسار.

ليقوموا بتجريم أنفسهم وغيرهم لكي يتوقف تعذيبهم وايلامهم فيتمكنوا من النوم.

هنا في شرطة "بيتاح تكفا" هناك من احترفوا التعذيب وإيلام الآخرين,

من يعملون على استصدار اعترافات من المشتبه بهم الأبرياء باستخدام القوة وتجريمهم.

مهنة صعبة, أجر ضئيل مع امكانية التقدم

مقابل فقدان الكرامة الانسانية.

כאן במרכז העיר, בתוך תחנת המשטרה,

ישנו מתקן מעצר מיוחד, בו אנשי שב"כ חוקרים ומענים אנשים חשודים.

כלומר, אנשים שאולי עשו משהו, ואולי גם לא

(אשמתם משוערת ולא מוכחת).

 

מישהו, מתישהו (לפני שנים רבות),

חשב שכאב והשפלות גורמים לאנשים אשמים להודות באשמתם

ובאשמת אחרים, אם בתמורה מציעים להם להפסיק את העינויים.

 

במחקרים מעשיים, בארצות רבות ולאורך מאות שנים

התברר, שתחת עינויים לא מעט אנשים לא-אשמים (חפים מפשע)

נטו להאשים את עצמם ולהאשים חפים מפשע אחרים, ובלבד שהכאב ייפסק,

לפעמים בתמורה למעט מים וכמה שעות שינה ורגיעה.

יש גם כאלה, שמאשימים את עצמם רק כדי שישחררו את ידיהם הקשורות חזק,

את זרועותיהם הכבדות והכואבות מאחורי גבם.

לעומתם התברר, שאשמים אמיתיים, כאלה שלא מתחרטים על מה שעשו,

מסוגלים לא להישבר ולא להודות וגם לא למסור שמות של אחרים.

 

יש כאלה שמתייחסים לעינויים כאל "שיטות חקירה" ל"הפעלת לחץ על החשוד",

 "למניעת פיגועים" או "לפענוח פשעים קשים".

אבל, העינויים הם שיטת חקירה מוצלחת

רק אם רוצים למצוא אשמים שניתן יהיה להאשים,

בין אם הם אשמים ובין אם לא.

 

העינויים הם פשע לא פחות מהפשעים שמבקשים למנוע.

העינויים לא מגנים עלינו, הם מאיימים, כי כל אחד מאיתנו,

מתישהו, יכול למצוא את עצמו מואשם בטעות ומעונה.

הרי ידוע, שכאשר יש מנהג רע הוא נוטה להתפשט.

 

כאן, בתחנת המשטרה של פתח תקווה,

מכאיבים לאנשים כדי שברגע של חולשה

יכאיבו לעצמם ויכאיבו לאנשים אחרים, שאותם יפלילו

רק כדי שיפסיק לכאוב, רק כדי לישון.

כאן, בבניין של משטרת פתח תקווה,

ישנם אנשים שעובדים בלהכאיב לאנשים אחרים,

בלהפוך בכוח חשודים אפשריים לאשמים ש"מודים".

עבודה קשה, במשכורת בינונית, עם אפשרויות קידום מסוימות

ובמחיר של אובדן הכבוד האנושי.

 

דף הסברה לשירות הציבור מטעם תעאיוש (שותפות ערבית-יהודית) והוועד נגד עינויים